„Z sytuacji, jaka się wytworzyła, wynikało, że jeżeli nawet pan dAiguilłon domyślał się czegoś, to przynajmniej nie mógł
uprzedzić ciosu, który mu zagrażał, ponieważ nie spotykał nigdzie szpady przeciwnika.
Termin czwartkowy zaniepokoił go. Wyjechał tego dnia z Wersalu w nadziei, że spotka nareszcie i będzie mógł zmierzyć się ze swoim nieuchwytnym wrogiem.
Jak wiemy, był to dzień, w którym parlament wydał wyrok.
Głuche jeszcze wzburzenie, ale już wyraźnie odczuwalne dla paryzanina, który tak dobrze zna powierzchnię falujących tłumów, panowało na głównych ulicach, którymi przejeżdżała kareta księcia cTAiguillon.
Nie zwracano na niego uwagi, ponieważ przez ostrożność jechał w powozie bez herbów, jak gdyby na schadzkę miłosną.
Widział tu i ówdzie grupki ludzi, którzy z zaciekawieniem pokazywali sobie jakiś papier, czytali go żywo gestykulując, kręcili się jak mrówki wokół odrobiny cukru, która spadła na ziemię. Ale był to czas poruszenia, nie noszącego w sobie niebezpieczeństwa. Lud skupiał się podobnie z powodu cen na zboże, z powodu artykułu Gazety Holenderskiej czy czterowiersza Woltera lub piosenki przeciw pani Dubarry albo panu Maupeou.
Pan dAiguillon zajechał wprost przed pałac księcia Richelieu. Zastał tylko Raftego.“(9)