„Wprowadzenie do gleby kolejno po jednym z tych pierwiastków, na przykład N, P lub K, dałoby błędne wyniki.
Załóżmy, że gleba jest uboga, ale występuje w niej szczególnie niedostatek azotu. Nawożenie samym tylko fosforem lub samym potasem nie dałoby żadnego wyniku, zgodnie z prawem minimum. Działałby tylko azot i moglibyśmy sądzić, że gleba jest zasobna w fosfor i potas. Kiedy jednak wprowadzimy azot, okaże się niedostatek fosforu i potasu, gdyż gleba, jak założyliśmy, jest na ogół uboga we wszystkie trzy składniki mineralne. Wykluczając z pełnego nawożenia NPK kolejnj po jednym pierwiastku, według wyżej podanego schematu, przekonamy się, jak gleba reaguje na te trzy składniki.
Dla zmniejszenia nieuniknionych błędów, każdą kombinację w doświadczeniu polowym powtarza się kilkakrotnie, na przykład 5 lub 6 razy, a wyniki podaje się w formie wartości średnich i oblicza statystycznie ich wiarygodność. Przy najprostszym doświadczeniu wykorzystuje się kilkadziesiąt poletek; każde z nich ma powierzchnię 50—100 m2. Stosuje się również mikropoletka o powierzchni na przykład 2 m2, ale ze względu na wyrównanie warunków glebowych pożądane są poletka większe. Nie zajmują one zbyt dużej powierzni w gospodarstwie; na 1 hektarze można założyć 100—200 poletek, a ich plony są zużytkowane. Zakład doświadczalny z reguły powinien mieć pola doświadczalne na terenie pod każdym względem wyrównanym.“(13)