„Po takiej uwadze Karol, dotknięty w swej ambicji, oświadczył, że „na krok nie odstąpi swego brata". Pożałował wkrótce takiej obietnicy, bo męcząca wędrówka przeciągnęła się do późnych godzin popołudniowych, a trwałaby jeszcze i dłużej, gdyby obserwowani nie rozbili obozowiska.
Obaj znajdowali się wtedy nad krawędzią szerokiego wąwozu, skąd wystrzelił ku niebu czarny obłoczek dymu.
— Ognisko — powiedział Indianin. — Tam jest dużo drzew i wody. Oni zostaną na noc, bo nie ma lepszego miejsca na nocleg. Gdy ciemności okryją ziemię, Toimniża odwiedzi obóz bladych twarzy.
— To niebezpieczne, po co
— Dowiem się, co zamierzają. .
— Jeśli ci powiedzą prawdę...
— Powiedzą, ponieważ mnie nie ujrzą. „Strzeliłem głupstwo — pomyślał Karol.
Przecież to jasne, że on się tamtym nie pokaże!" — A głośno rzekł — Pójdę z tobą.
— Mój biały brat jest bardzo dzielny, jednak lepiej, gdy zostanie przy koniach. Żeby podsłuchać, trzeba mieć nie tylko dobre uszy, ale umieć stąpać jak puma. Kiedyś nauczysz się tej sztuki.
— Mogą cię schwytać.
— Toimniża niejeden raz wyrwał się z niewoli.
I cóż można było na to odpowiedzieć Przed samym zmierzchem powrócili do znanej już grotyrpzpadliny, gdzie rozkulbaczono i“(6)