„Po październiku 1956 rodziny pomordowanych owej pamiętnej nocy wystąpiły do prokuratury w Grójcu z żądaniem wszczęcia śledztwa w sprawie zbiorowego zabójstwa. Sprawę wzięła w swoje ręce była uczennica profesora Tadeusza Liszkiewicza, pani prokurator Maria R. (prosi o niepublikowanie nazwiska).
Czas mija. Po 23 latach od tamtej pory pani prokurator przypomina sobie tylko, że doprowadziła do wykrycia sprawcy, który dowodził grupą morderców z ramienia UB. Doprowadziła ż do ujęcia tego człowieka. Nazwiska już nie pamięta. Pamięta dynie, że w pewnym momencie ówczesny prokurator wojeódzki zażądał wydania akt.
Rozmawiam z byłym prokuratorem Edwardem S. (prosi niepublikowanie nazwiska). W związku z tą sprawą przypomina sobie sytuację, która zakrawała na groteskę. Otóż po 1956 roku wymieniono kadrę w Prokuraturze Generalnej. Zdjęto z funkcji prokuratora generalnego człowieka, który nazywał się Stefan Kalinowski i był z zawodu tramwajarzem (sic!). Został on później dyrektorem Urzędu Miar i Wag, na czym zresztą znał się tak samo jak na profesji prawniczej. Nowa kadra składała się już wyłącznie z profesjonalistów. Funkcjonariuszem do spraw rozliczeniowych z byłym Urzędem Bezpieczeństwa został zastępca prokuratora generalnego, Jan Wasilewski. Tenże prokurator Wasilewski osobiście nakazał wszczęcie i prowadzenie sprawy grójeckiego mordu. Któregoś dnia zupełnie niespodziewanie Wasilewski wpadł do gabinetu prokuratora Edwarda S. i dosłownie zbeształ go za to, że zajmuje się niepotrzebnymi historiami. Nie pomogło wyjaśnienie, że sprawa toczy się na osobiste polecenie tegoż prokuratora Wasilewskiego. Wasilewskizażyczył sobie natychmiastowe oddanie akt. Wtedy to Edward S. zmuszony został odebrać akta pani prokurator Marii R. i umorzyć sprawę. Władysław Gomułka obierał już nowy kurs, znacznie różniący się od tego, jaki formułował w programie Października...“(15)