„Królowa, cała jeszcze rozpłomieniona od uczuć, jakie wznieciła dokoła siebie, szybko ruszyła na jego spotkanie.
Na widok króla wszystkie rozmowy urwały się, zapanowała głęboka cisza. Każdy czekał na słowo monarchy, na jedno z tych słów, które potrafią zelektryzować i zmusić do posłuszeństwa.
Kiedy opary są dostatecznie przesycone elektrycznością, najmniejszy wstrząs potrafi wykrzesać iskrę. Król i królowa, kroczący naprzeciw siebie, stanowili dla dworzan coś w rodzaju dwóch przesyconych elektrycznością chmur, z których miał uderzyć piorun.
Wszyscy zamienili się w słuch, oczekując w najwyższym! napięciu na pierwsze słowa, jakie miały paść z królewskich ust.
f — Żono — rzekł Ludwik XVI — z racji tych wszystkich1 wydarzeń zapomniano podać mi kolacje;. Czy pozwolisz, że spożyje ją u ciebie
— Tutaj — zawołała królowa zdumiona w najwyższym stopniu.
— Jeżeli pozwolisz
— Ależ...
— Byłaś zajęta rozmową, to prawda... ale ostatecznie mogę również rozmawiać jedząc...
Ten pospolity wyraz „jeść" zmroził powszechny entu» zjazm. Słysząc ostatnie słowa wypowiedziane przez króla „mogę rozmawiać jedząc", młoda królowa skłonna była uwierzyć, że pod przykrywką tego zewnętrznego spokoju może się kryć bodaj odrobina bohaterstwa.“(7)