„Kiedy więc wciąż grając rolę mediatora, mecenas powtórzył klientce, że mąż jej uczynił wzmiankę o „leżeniu w kapliczce wojskowej", pani Jagusia znów się przeraziła i w decyzji rozstania się z „dziwkarzem" nieco zachwiała. Ale najbardziej przychylnym czynnikiem przy pogodzeniu stron był nie przypadkowy chyba fakt, że porucznika wraz z porucznikową przeniesiono tymczasem z Częstochowy do innego garnizonu, bodajże do Przemyśla. Dość, że w kancelarii Grossenberga w Alejach Jerozolimskich małżonkowie podali sobie ręce i mecenas tegoż wieczora zaproszony został przez nich na kolację w ogródku „Hotelu Europejskiego". Major Łasiborski widocznie kupił żonie nową suknię i Jagusia, cała w ekstrawaganckiej czerwieni, paradowała w swym olbrzymim meksykańskim sombrero. Niekiedy między adwokatem a klientką (to sama bywa z lekarzami) na skutek poufnych wywnętrzeń tej ostatniej wywiązuje się zażyłość, częstokroć przez nią mylnie zrozumiana. Kobieta, odsłaniająca się duchowo przed prawnikiem w sprawach małżeńskich, zaczyna czuć do niego coś więcej niż zwykłą wdzięczność. Pani Jagusia z pewnością nie była tego całkowicie świadoma, ale ilekroć bywała potem w Warszawie, zawsze na biurku mecenasa dzwonił telefon i Grossenberg co najmniej przez kwadrans musiał słuchać miłego świegotu — zapewniań przyjaźni, wypowiedzianych czemuś niekiedy takim szeptem, że należało mocno przycisnąć słuchawkę do ucha, by coś posłyszeć.“(3)