„— Nie, oświadczyła tylko, że powinna pojechać do domu, do rodziców.
Anna Kornelia postanowiła nie powtarzać wszystkiego, co Kay naprawdę powiedziała. Włożyła jajka do gotującej się wody.
— O której odchodzi pociąg z Bredy — spytał V In cent.
— Dziesiąta dwadzieścia.
Vlnccnt spojrzał na niebieski zegar kuchenny.
— To właśnie teraz odjeżdża.
— Tak.
— W takim razie już nic nie poradzę.
—Chodź, siadaj tutaj. Przygotowałam ci świeży, smaczny ozór.
Uprzątnęła stół z jednego końca, nakryła serwetką i przyniosła śniadanie. Stała nad nim i namawiała go do jedzenia; zdawało jej się, że wystarczy, aby dobrze zjadł, a wszystko będzie w porządku. Vincent zmuszał ,«ię do jedzenia widząc, że matkę to cieszy. Ale każdy kęs miał posmak goryczy, przepojony był krótkim, stanowczym „nigdy, nigdy!"
Vincent wiedział, że pracę swoją kocha bardziej niż Kay. Gdyby miał między nimi wybierać, nie zawahałby się ani chwili. Mimo to po jej odjeździe stracił zupełnie chęć do pracy. Przejrzał szkice z Brabancji wiszące na ścianach — tak jest, od czasu miłości do Kay zrobił postępy. Wprawdzie wciąż jeszcze rysunki jego miały pewną szorstkość i surowość, lecz miłość Kay odmieniłaby i to także. Jego uczucie było poważne i dostatecznie głębokie na to, aby nie dać się odstraszyć tym, choćby nie wiem jak często powtarzanym „Nie, nigdy! nigdy!" Odmowa Kay legła mu na duszy niby bryła lodu. Ale czuł w sobie dosyć siły, aby stopić tę bryłę w żarze serca. Kiełkujące w nim zwątpienie przeszkadzało mu w pracy. A jeśli nie potrafi wpłynąć na nią, aby zmieniła swą decyzję Wydawało mu się, że Kay ma jak gdyby skrupuły na samą myśl o nowej miłości. Pragnął oduczyć ją chorobliwego grzebania się w tym, co przeszło. Pragnął ująć w swoją rękę jej delikatną dłoń i pracować dla ich wspólnego szczęścia.“(5)