„— Nie mogę tego wytłumaczyć inaczej niż tym, że fatalna dla wojsk hitlerowskich operacja kurska doszła do skutku latem 1943 roku. Był to moment, w którym zapanowała specyficzna równowaga po obu stronach. Liczebnie i materiałowo Rosjanie stali się silniejsi od Niemców, nie to jednak decydowało. Chodzi o to, że również umiejętnościami operacyjnymi rosyjscy generałowie zaczynali brać górę nad generałami nieniieckimi. Stwarzało to sytuację pewnej specyficznej równowagi, bo trzeba przecież pamiętać, że początkowe, i to ogromne, sukcesy niemieckie i okupowanie wielkiego terytorium miały mimo klęski stalingradzkiej swoje znaczenie.
— Ciekawe, ciekawe! A zatem co powinniśmy byli wtedy robić
— Łatwo mi teraz radzić, ale wy, Niemcy, powinniście byli prowadzić obronę manewrową. Nie „elastyczną", ale manewrową. Trzeba było słuchać raczej Mansteina. Manstein przecież nie był zwolennikiem uderzenia na Łuk Kurski, w każdym razie uważał je za spóźnione. Ale Model radził Hitlerowi czekać na nowe czołgi. Tymczasem Hitler posłuchał Zeitzlera i Klugego. Bez sensu, zupełnie bez sensu...,
— Mówicie, panowie, tak, jak by dowództwo radzieckie nic tu nie miało do powiedzenia, jak by korzystało tylko i wyłącznie z błędów niemieckiej generalicji oraz swojej, że się tak wyrażę, liczebnej i materiałowej „nadwagi"...“(14)