Udzieliwszy generałowi BorucieSpiechowiczowi

„Udzieliwszy generałowi BorucieSpiechowiczowi niezbędnych informacji co do położenia i moich zamierzeń, kazałem mu zamknąć główne przeprawy na Sanie i sięgnąć przy tym tak daleko w lewo, jak tylko będzie mógł, utrzymując jednocześnie łączność z armią „Kraków". Niestety, możliwości słabej liczebnie grupy były nikłe. Po przejściu Sanu operowała ona w rozległym czworoboku Leżajsk — Rudnik — Tarnogród — Biłgoraj, stąd też jej zasięg na południe nie mógł być daleki. Trzeba się było pogodzić z niewesołą rzeczywistością, że przeprawy na odcinku od Radymna wyłącznie aż po Sieniawę włącznie pozostaną nie obsadzone. Wyjaśniłem generałowi, iż zamierzam trzymać się na Sanie tylko przejściowo i tylko dopóty, dopóki nie dokonam koniecznego przegrupowania sił; że Przemyśl w każdym razie będzie trzymany do 14 września wieczorem, a przeprawa pod Radymnem jest ubezpieczona przez jeden luźny batalion piechoty, mający niewielką siłę oporu, gdyż w dniach poprzednich przejechały się już po nim zmotoryzowane kolumny niemieckie.
Po skończonej rozmowie generał BorutaSpiechowicz niezwłocznie opuścił Przemyśl, udając się z powrotem do swych wojsk.
Przebywanie nad Sanem dłużej, poza teimin określony powyżej, nie miało w moich oczach ani celu, ani sensu, nie tylko z punktu widzenia powziętego przeze mnie planu, nie tylko ze względu na wielką lukę od Radymna do Leżajska i nie tylko dlatego, że zamykaliśmy przeprawy ponownie, w sytuacji dość niezwykłej, mając na tyłach kolumny szybkich jednostek przeciwnika, które w swym marszu na wschód przekroczyły niedawno rzekę. Inny wzgląd był, wedle mego zdania, jeszcze o wiele ważniejszy. Przy naszej słabości liczebnej, niedostatecznym uzbrojeniu i rozległych frontach trzymanie tzw. linii było niebezpiecznym złudzeniem, prowadzącym do taktyki kordonowej, zgubnej zawsze, tym bardziej zaś wtedy, gdy nawet na zaciągnięcie kordonów sił nie wystarczało. Mieliśmy jeszcze przed sobą pewne szanse, choć były one niewielkie, jednak należało ich szukać w skupieniu sił i w manewrze, nawet gdyby manewr miał polegać na wyścigu nóg z motorami.“(1)